ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ ഒരു നടൻ 100 സിനിമകൾ തികയ്ക്കുക എന്ന വാർത്ത വരുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു വ്യക്തിയുടെ കരിയർ മൈൽസ്റ്റോൺ മാത്രമല്ല. മാറിയ സിനിമാ നിർമ്മാണ രീതികളുടെയും താരങ്ങളുടെ ബിസിനസ്സ് മോഡലുകളുടെയും വലിയൊരു ലാൻഡ്‌സ്‌കേപ്പ് മാറ്റത്തെക്കൂടിയാണ് അത് കാണിക്കുന്നത്. സിനിമാ ലോകത്തിന്റെ തുടക്കം മുതൽ തന്നെ അഭിനയജീവിതത്തിൽ വലിയൊരു എണ്ണം സിനിമകൾ പൂർത്തിയാക്കുക എന്നത് അഭിനേതാക്കളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു അംഗീകാരമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഈ കണക്കുകൾക്ക് പിന്നിലെ അർത്ഥവും പ്രായോഗികതയും പൂർണ്ണമായും മാറിമറിയുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കാണുന്നത്. പ്രേക്ഷകരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളിലും സാങ്കേതിക വിദ്യകളിലും നിർമ്മാണ രംഗത്തും ഉണ്ടായ വൻതോതിലുള്ള പരിവർത്തനങ്ങൾ മലയാള സിനിമ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഇന്ത്യൻ ചലച്ചിത്രമേഖലയിലെ കരിയർ കണക്കുകളെ അടിമുടി സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അടുത്തിടെ തെലുങ്ക് സൂപ്പർതാരം നാഗാർജുന അക്കിനേനിയുടെ 100-ാമത്തെ ചിത്രം കിംഗ് 100 പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടതും അതിൽ അശോക് സെൽവൻ വില്ലനായി എത്തുന്നു എന്ന വാർത്തകളും വലിയ രീതിയിൽ ചർച്ചയായിരുന്നു. ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സിനിമാ ചരിത്രത്തിൽ ഇത്തരം നാഴികക്കല്ലുകൾ പിന്നിടുന്ന താരങ്ങളുടെ നിരയിലേക്ക് പുതിയൊരു അധ്യായം കൂടി കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ഇന്നത്തെ സിനിമാ മേഖല പരിശോധിച്ചാൽ ഇനിയുള്ള തലമുറയിലെ പ്രധാന താരങ്ങൾക്ക് 100 എന്ന ഈ സംഖ്യ തൊടുക എന്നത് അതിസാഹസികമോ അല്ലെങ്കിൽ ഏതാണ്ട് അസാധ്യമോ ആയ ഒരു ദൗത്യമായി മാറുകയാണ്. പഴയകാല സിനിമാ സംസ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ഇന്നത്തെ പാൻ-ഇന്ത്യൻ ബിഗ് ബജറ്റ് യുഗത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ഒരു നടന്റെ സ്റ്റാർ കരിയർ കണക്കുകൾ എങ്ങനെയാണ് മാറിയതെന്ന് ഗൗരവമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഏതൊരു താരത്തിന്റെയും വളർച്ചയെയും സ്ഥിരതയെയും അളക്കുന്നതിൽ അഭിനയിച്ച സിനിമകളുടെ എണ്ണം ഒരു പ്രധാന മാനദണ്ഡമായിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ നിന്ന്, ഇന്ന് എണ്ണത്തേക്കാൾ ഉപരി ഓരോ ചിത്രത്തിന്റെയും ഗുണനിലവാരത്തിനും ബ്രാൻഡിംഗിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയിലേക്ക് ഇൻഡസ്ട്രി മാറിയിരിക്കുന്നു.
നിർമ്മാണ ശൈലിയിലെ മാറ്റങ്ങൾ
80-കളിലും 90-കളിലും ഒരു പ്രധാന താരം വർഷത്തിൽ 10 മുതൽ 30 വരെ സിനിമകളിൽ അഭിനയിക്കുന്നത് സാധാരണമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് ഒരു സിനിമയുടെ ചിത്രീകരണം 15 മുതൽ 30 ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പൂർത്തിയാകുമായിരുന്നു. ക്യാമറയുടെയും ലൈറ്റിംഗിന്റെയും സാങ്കേതിക സങ്കീർണ്ണതകൾ ഇന്നത്തേതുപോലെ വിപുലമല്ലാതിരുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിൽ, സ്ക്രിപ്റ്റുകളുടെ ഘടനയും ലളിതമായിരുന്നു. ഒരു സെറ്റിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു സെറ്റിലേക്ക് ഷിഫ്റ്റുകൾ മാറി മാറി അഭിനയിക്കുന്ന ശീലമാണ് അന്ന് താരങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഒരേ ദിവസം തന്നെ രണ്ടോ മൂന്നോ സിനിമകളുടെ ചിത്രീകരണങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന മുൻനിര നായകന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ അന്നത്തെ സിനിമാലോകത്ത് സർവ്വസാധാരണമായിരുന്നു. സംവിധായകൻ പറയുന്ന നിർദ്ദേശങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് തത്സമയം അഭിനയിച്ചു ഫലിപ്പിക്കാനുള്ള താരങ്ങളുടെ കഴിവും വേഗതയും ആ കാലഘട്ടത്തിലെ സിനിമാ നിർമ്മാണത്തിന്റെ അടിത്തറയായിരുന്നു. നിർമ്മാതാക്കൾക്കും സാമ്പത്തികമായി വലിയ ഭാരമില്ലാതെ ചിത്രങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ ഇത് സഹായകരമായി.
എന്നാൽ ഇന്ന് സാഹചര്യം പൂർണ്ണമായും മാറിമറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരു മീഡിയം ബജറ്റ് സിനിമയ്ക്ക് പോലും ഇന്ന് 60 മുതൽ 100 ദിവസത്തെ ഷൂട്ടിംഗ് ആവശ്യമാണ്. പാൻ-ഇന്ത്യൻ അല്ലെങ്കിൽ ആക്ഷൻ-സ്കെയിൽ വലിയ ചിത്രങ്ങൾ ആണെങ്കിൽ ഒരു സിനിമ പൂർത്തിയാകാൻ 1 മുതൽ 3 വർഷം വരെ സമയമെടുക്കുന്നു. സിനിമയുടെ പ്രീ-പ്രൊഡക്ഷൻ ജോലികൾക്കും പോസ്റ്റ്-പ്രൊഡക്ഷൻ ഘട്ടങ്ങൾക്കും വിഷ്വൽ എഫക്റ്റുകൾക്കും (VFX) ശബ്ദമിശ്രണത്തിനും വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ആധുനിക സിനിമകളിൽ, തിടുക്കപ്പെട്ട് ചിത്രീകരണം തീർക്കുക എന്നത് അസാധ്യമാണ്. വലിയ സെറ്റുകളും ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളും ഒപ്പം രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലായുള്ള ലൊക്കേഷനുകളും ഈ നിർമ്മാണ കാലയളവ് ഇരട്ടിയാക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ മുൻനിര സൂപ്പർതാരങ്ങൾ ഒരു വർഷത്തിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ സിനിമകളിൽ കൂടുതൽ ചെയ്യാൻ സമയപരമായി സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥയിലാണ്. ഒരു പ്രോജക്റ്റിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു പ്രോജക്റ്റിലേക്ക് വേഗത്തിൽ മാറാൻ സാധിക്കാത്തവിധം ഓരോ സിനിമയും താരങ്ങളിൽ നിന്ന് വലിയ തോതിലുള്ള സമയവും മാനസിക ഏകാഗ്രതയും ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഈ ദീർഘകാല നിർമ്മാണ ശൈലി തന്നെയാണ് പഴയകാലത്തെപ്പോലെ ഡസൻ കണക്കിന് സിനിമകൾ ഒരു വർഷം ചെയ്യാൻ പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് കഴിയാതെ വരുന്നതിന്റെ പ്രധാന കാരണം.
മലയാള സിനിമയും ഭീമാകാരമായ ഫിലിമോഗ്രാഫികളും
സിനിമകളുടെ എണ്ണത്തിൽ മലയാള ചലച്ചിത്ര ലോകം തീർത്ത റെക്കോർഡുകൾ ലോക സിനിമയിൽത്തന്നെ അപൂർവ്വവും വിസ്മയകരവുമാണ്. മലയാള സിനിമയുടെ സുവർണ്ണ കാലഘട്ടത്തിലും തൊട്ടടുത്ത ദശകങ്ങളിലും സമാനതകളില്ലാത്ത വേഗതയിലാണ് അഭിനേതാക്കൾ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ എത്തിയിരുന്നത്. 700-ലധികം സിനിമകളിൽ പ്രധാന നായകനായി അഭിനയിച്ച് ഗിന്നസ് റെക്കോർഡ് ഇട്ട നടനാണ് പ്രേം നസീർ. മലയാള സിനിമയുടെ എക്കാലത്തെയും വലിയ റൊമാന്റിക് നായകനായി അറിയപ്പെടുന്ന അദ്ദേഹം, തന്റെ കരിയറിലുടനീളം നിർമ്മാതാക്കളുടെ താത്പര്യം സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന വേഗതയിലാണ് സിനിമകൾ പൂർത്തിയാക്കിയത്. 1979-ൽ മാത്രം അദ്ദേഹം നായകനായ 39 സിനിമകളാണ് തിയേറ്ററുകളിൽ എത്തിയത് എന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഒരു റെക്കോർഡാണ്. ഒരേ സമയം നിരവധി ചിത്രങ്ങളുടെ ഭാഗമാകാനും അവയെല്ലാം വിജയകരമായി തിയേറ്ററുകളിൽ എത്തിക്കാനും അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു.
മലയാളത്തിന്റെ മഹാരഥന്മാരായ മമ്മൂട്ടി 400-ലധികം സിനിമകൾ, മോഹൻലാൽ 360-ലധികം സിനിമകൾ എന്നിവർ തങ്ങളുടെ കരിയറിലെ ആദ്യ 10-15 വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ 100 എന്ന കടമ്പ സുഗമമായി കടന്നവരാണ്. മലയാള സിനിമയുടെ വ്യാപ്തിയും സാമ്പത്തിക അടിത്തറയും വലുതാക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ച ഈ രണ്ട് താരങ്ങളും കരിയറിന്റെ തുടക്കത്തിൽ വളരെ വേഗത്തിലാണ് വിവിധ തരം കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിച്ചത്. 1986-ൽ മാത്രം മോഹൻലാൽ 34 സിനിമകളുടെ ഭാഗമായിരുന്നു എന്നത് മലയാള സിനിമയുടെ അന്നത്തെ നിർമ്മാണ വേഗതയുടെയും താരങ്ങളുടെ ലഭ്യതയുടെയും തെളിവാണ്. അതുപോലെ തന്നെ സവിശേഷമായ അഭിനയശൈലിയിലൂടെ മലയാളികളുടെ ചിരിയും ചിന്തയും കീഴടക്കിയ നടൻ ജഗതി ശ്രീകുമാർ 1000-ത്തിലധികം സിനിമകളിലാണ് വേഷമിട്ടത്. മലയാള സിനിമാ ചരിത്രത്തിൽ ഇത്തരം എണ്ണപ്പെരുപ്പം വലിയൊരു സാംസ്കാരിക അടയാളം കൂടിയായി മാറുകയായിരുന്നു.
എന്നാൽ, മലയാളത്തിൽ പോലും പുതിയ തലമുറയിലെ മുൻനിര നായകൻമാരായ ഫഹദ് ഫാസിൽ, ദുല്ഖർ സൽമാൻ, ടൊവിനോ തോമസ് എന്നിവർ 10 മുതൽ 15 വർഷത്തെ കരിയർ പൂർത്തിയാക്കുമ്പോഴും 40-നും 60-നും ഇടയിൽ സിനിമകളിൽ മാത്രമാണ് എത്തിനിൽക്കുന്നത്. ഈ മാറ്റം മലയാള സിനിമയുടെ രീതികളിലും വലിയൊരു ദിശാവ്യതിയാനം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. പുതിയ തലമുറയിലെ അഭിനേതാക്കൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കഥകളിലും അവതരണ ശൈലിയിലും വൈവിധ്യം പുലർത്തുമ്പോൾ തന്നെ, മുൻകാലങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് എണ്ണത്തിൽ വലിയ കുറവാണ് പ്രകടമാകുന്നത്. സിനിമകളുടെ എണ്ണത്തേക്കാൾ ഓരോ കഥാപാത്രത്തിന്റെയും സവിശേഷതയ്ക്കാണ് അവർ മുൻഗണന നൽകുന്നത്.
100 സിനിമകൾ ഇനി എന്ത്കൊണ്ട് അപൂർവ്വമാകും
ഇന്നത്തെ സിനിമ ഇൻഡസ്ട്രി മാറിച്ചിന്തിക്കുന്നതിന് പിന്നിൽ വ്യക്തമായ സാമ്പത്തിക-സർഗ്ഗാത്മക കാരണങ്ങളുണ്ട്. ഇന്നത്തെ സിനിമകളിൽ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന് വേണ്ടി ശരീരഭാരം കൂട്ടാനും കുറയ്ക്കാനും, പ്രത്യേക ലുക്കുകൾ പരിപാലിക്കാനും നടന്മാർ മാസങ്ങളോളം മാറ്റി വെക്കുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ആധികാരികത നിലനിർത്താൻ ശാരീരികമായ ഇത്തരം മാറ്റങ്ങൾ അത്യന്താപേക്ഷിതമായിരിക്കുന്ന കാലത്ത്, ഒരേ സമയം ഒന്നിലധികം സിനിമകൾ ചെയ്യുക എന്നത് ഇത്തരം ഫിസിക്കൽ ട്രാൻസ്ഫോർമേഷനുകൾ കാരണം പൂർണ്ണമായും അസാധ്യമായി മാറുന്നു. ഒരു സിനിമയ്ക്കായി മുടി വളർത്തുകയോ താടി വെക്കുകയോ ഭാരം കൂട്ടുകയോ ചെയ്യുന്ന ഒരു നടന്, ആ സിനിമയുടെ ഷൂട്ടിംഗ് തീരുന്നതുവരെ ആ ലുക്ക് മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. ഇത് മറ്റ് സിനിമകളിലേക്ക് ഒരേസമയം കരാർ ഒപ്പിടുന്നതിൽ നിന്ന് അവരെ തടയുന്നു. പഴയകാലത്ത് ലളിതമായ ഗെറ്റപ്പുകളിൽ മാത്രം അഭിനയിച്ചിരുന്ന അഭിനേതാക്കൾക്ക് ഈ പ്രതിസന്ധി നേരിടേണ്ടി വന്നിരുന്നില്ല.
പണ്ട് സിനിമകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടുന്നത് വഴിയാണ് നിർമ്മാതാക്കളും താരങ്ങളും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്. ഒരു ചിത്രം പരാജയപ്പെട്ടാൽ അടുത്ത ചിത്രത്തിലൂടെ ആ നഷ്ടം നികത്താൻ കഴിയുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു ഇൻഡസ്ട്രി ഘടനയായിരുന്നു അന്നണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇന്ന് തിയേറ്റർ കളക്ഷനേക്കാൾ ഉപരി ഡിജിറ്റൽ സാറ്റലൈറ്റ് റൈറ്റ്സ്, പാൻ-ഇന്ത്യൻ ബിസിനസ്സ് എന്നിവയിലൂടെ ചില നിർദ്ദിഷ്ട വൻകിട സിനിമകളിൽ നിന്ന് വലിയ വരുമാനം കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചെറിയ സിനിമകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടി സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്ന രീതി മാറി, വൻ മുതൽമുടക്കിൽ വലിയ വിപണി ലക്ഷ്യമിടുന്ന ബിഗ് ബജറ്റ് ചിത്രങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ബിസിനസ്സ് മോഡലാണ് ഇന്നുള്ളത്.
ഓരോ സിനിമയും സോഷ്യൽ മീഡിയ വഴി കടുത്ത ഓഡിറ്റിംഗിന് വിധേയമാകുന്ന കാലഘട്ടമാണിത്. റിലീസ് ചെയ്യുന്ന ദിവസം തന്നെ സിനിമയെക്കുറിച്ച് സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളിൽ വരുന്ന അവലോകനങ്ങളും ട്രോളുകളും ഒരു നടന്റെ കരിയറിനെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ സ്വാധീനിച്ചേക്കാം. തെറ്റായ ഒരു സിനിമ തെരഞ്ഞെടുത്താൽ കരിയർ ഗ്രാഫിനെ അത് ഗുരുതരമായി ബാധിക്കാം. അതിനാൽ സ്ക്രിപ്റ്റുകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ താരങ്ങൾ കൂടുതൽ ജാഗ്രത പുലർത്തുന്നു. കഥ കേട്ട് ബോധ്യപ്പെട്ട്, അതിന്റെ സംവിധാന മികവും മറ്റ് സാങ്കേതിക വശങ്ങളും വിലയിരുത്തിയ ശേഷംമാത്രം സിനിമകൾ ഏറ്റെടുക്കുന്ന രീതിയാണ് ഇന്നുള്ളത്. ഈ സൂക്ഷ്മപരിശോധനയും തിരക്കഥാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലെ അതീവ ജാഗ്രതയും വർഷത്തിൽ കൂടുതൽ സിനിമകൾ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് താരങ്ങളെ പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്നു.
100 സിനിമകളുടെ പുതിയ അർത്ഥം
ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു യുവനടൻ തങ്ങളുടെ കരിയറിൽ 100 സിനിമകൾ തികയ്ക്കണമെങ്കിൽ കുറഞ്ഞത് 30 മുതൽ 40 വർഷം വരെ ഒരേ റേഞ്ചിൽ നായകനായി നിലനിൽക്കേണ്ടി വരും. സിനിമയിലെ സാങ്കേതിക മാറ്റങ്ങളും പ്രേക്ഷകരുടെ മാറിവരുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളും അഭിനേതാക്കളുടെ ശാരീരികക്ഷമതയും ദീർഘകാലം ഒരേ നിലയിൽ നിലനിർത്തുക എന്നത് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്. ദശാബ്ദങ്ങളോളം പ്രേക്ഷകരെ രസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇൻഡസ്ട്രിയിൽ മുൻനിര നായകനായി തുടരുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിൽ 100 സിനിമകൾ എന്നത് ഒരു നടന്റെ കരിയറിന്റെ തുടക്കത്തിലെ ഒരു സ്വാഭാവിക നാഴികക്കല്ല് മാത്രമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ ഒ.ടി.ടിയും വലിയ പ്രൊഡക്ഷൻ സൈക്കിളുകളും നിലനിൽക്കുന്ന സിനിമാ ലോകത്ത് 100 സിനിമകളിൽ എത്തുക എന്നത് അത്യപൂർവ്വവും സമാനതകളില്ലാത്തതുമായ വലിയൊരു നേട്ടമായി മാറുകയാണ്. ഈ മാറ്റം സിനിമയുടെ സ്വഭാവത്തിലുള്ള പരിണാമത്തെയും ഗുണനിലവാരത്തിന് നൽകുന്ന മുൻഗണനയെയുമാണ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്.
Story Summary
An editorial analysis on how changing production styles, pan-Indian scales, physical transformations, and modern business models make the 100-film milestone increasingly rare for contemporary actors in Indian cinema compared to the prolific eras of past decades.
Keywords
Indian cinema, 100 films milestone, Nagarjuna, Malayalam cinema, pan-Indian movies, OTT, Prem Nazir, Mammootty, Mohanlal
