ഗിരീഷ് എ.ഡി.യുടെ സിനിമകൾ എന്തുകൊണ്ട് ചെറുപ്പക്കാരുടെ ഹൃദയം കവരുന്നു?

തിയറ്ററിൽ ഇരുട്ട് വീഴുമ്പോൾ സ്ക്രീനിൽ കാണുന്ന മുഖം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം കൂട്ടുകാരൻ്റെതാണെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? ഗിരീഷ് എ.ഡി.യുടെ സിനിമകൾ കാണുമ്പോൾ പല ചെറുപ്പക്കാർക്കും അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രത്യേക തോന്നലാണിത്. കേരളത്തിലെ ഒരു സാധാരണ വീട്ടിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന, KSEB-യിൽ ലൈൻമാനായി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരാൾ ഇന്ന് മലയാള സിനിമയിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയനായ യുവ സംവിധായകരിൽ ഒരാളാണ്. തണ്ണീർമത്തൻ ദിനങ്ങൾ, സൂപ്പർ ശരണ്യ, പ്രേമലു—ഈ ചിത്രങ്ങൾ വെറും വിനോദങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ഒരു തലമുറയുടെ ആത്മകഥ കൂടിയാണ്. കേബിളുകൾ അറ്റാച്ച് ചെയ്തിരുന്ന കൈകൾ ഇന്ന് സ്ക്രിപ്റ്റുകൾ അറ്റാച്ച് ചെയ്യുന്നു, പക്ഷേ ആ കൈകൾക്ക് പരിചയമുള്ളത് സാധാരണ ജീവിതത്തിൻ്റെ താളമാണ്.

അപൂർണ്ണരായ നായകന്മാർ: സിനിമയിലെ പുതിയ യാഥാർത്ഥ്യം

ഗിരീഷിൻ്റെ സിനിമകളിലെ നായകന്മാരെ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ ഹോളിവുഡ് നായകന്മാരുമായി ഒരു സാദൃശ്യവും കാണില്ല. പ്രേമലുവിലെ സച്ചിനോ തണ്ണീർമത്തൻ ദിനങ്ങളിലെ ജെയ്സണോ സൂപ്പർമാൻമാരല്ല. അവർ പരീക്ഷയിൽ തോൽക്കുന്നവരാണ്, പ്രണയിക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്നവരാണ്, കരിയറിനെക്കുറിച്ച് ആശയക്കുഴപ്പത്തിലുള്ളവരാണ്. ആയിരം അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾക്കിടയിൽ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണ ചെറുപ്പക്കാർ. പ്രണയം നിരസിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവർ വിപ്ലവകരമായ സംഭാഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നില്ല, ദേഷ്യം ഒരു ആപത്തായി മാറുന്നില്ല. മനുഷ്യർ ഒരുപാട് അപൂർണ്ണരാണ് എന്ന ബോധ്യമാണ് ഈ സിനിമകളുടെ കാതൽ. അതുകൊണ്ടാണ് പ്രേക്ഷകർ സിനിമ കഴിയുമ്പോൾ ചിന്തിക്കുന്നത്, "ഇത് ഞാനല്ലേ, എൻ്റെ കൂട്ടുകാരനല്ലേ, എൻ്റെ അനിയനല്ലേ" എന്ന്.

നമ്മുടെ ഭാഷ, സ്ക്രീനിൽ ആദ്യമായി

കോളേജ് ക്യാന്റീനിൽ ചെറുപ്പക്കാർ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? "ബ്രോ, നീ ഈ ചെയ്തെ?", "അത് എന്നെ കുറിച്ച് പോയെ", "നെ കടിഞ്ഞാ?"—കുറച്ച് ദേഷ്യം, കുറച്ച് വിരസത, കുറച്ച് തമാശ. ഇതേ ഭാഷയാണ് ഗിരീഷ് തൻ്റെ സ്ക്രിപ്റ്റുകളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. നാടകീയമായ ഡയലോഗുകൾക്ക് പകരം, ജീവിതത്തിൽ നാം കേൾക്കുന്ന വാക്കുകൾ. ഓരോ വരിയും കേൾക്കുമ്പോൾ "ഇത് ഞാൻ ഉപയോഗിച്ചതല്ലേ" എന്ന് തോന്നും. പ്രേമലുവിലെ സ്ലാംഗ് ഉപയോഗം, കോളേജ് സംസാരങ്ങളിലെ വിരസത—ഇതൊന്നും കൃത്രിമമല്ല, മറിച്ച് സ്വാഭാവികമാണ്. മലയാള സിനിമയിൽ ഇത്രയും കാലം കാണാതിരുന്ന ഒരു ഭാഷാ സത്യസന്ധതയാണിത്.

കേരളം എന്ന വീടിനെ സ്ക്രീനിൽ കാണിക്കൽ

ഹൈദരാബാദിൽ സെറ്റ് പിടിച്ച പ്രേമലു പോലും കേരളീയ സാംസ്കാരികത പരിരക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. സ്കൂൾ ക്ലാസ് മുറികൾ, എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജ് ഹോസ്റ്റലുകൾ, ട്യൂഷൻ ക്ലാസുകൾ, കോച്ചിംഗ് സെൻ്ററുകൾ—ഓരോ കേരളീയ ചെറുപ്പക്കാരനും ഇതെല്ലാം കടന്നുപോയ ലോകമാണ്. സിനിമ കാണുന്നത് വെറും വിനോദമല്ല, നിങ്ങൾ കടന്നുപോയ കാലത്തേക്ക് തിരികെ പോകുന്ന അനുഭവം കൂടിയാണ്. കോഴിക്കോട്ടെ തെരുവുകളും തൃശ്ശൂർ പൂരവും തിരുവനന്തപുരത്തെ ബസ് യാത്രകളും സ്ക്രീനിൽ വരുമ്പോൾ, പ്രേക്ഷകൻ സ്വന്തം വീടിനെ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ തമാശകളുടെ രാജകീയത

സ്ഥിരം കോമഡി ട്രാക്കുകൾക്ക് പകരം, ഗിരീഷ് ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളിലാണ് തമാശ കണ്ടെത്തുന്നത്. അധ്യാപകനെ ക്ലാസിൽ കാണുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഭയം, പ്രണയിക്കുന്നതിന് മുൻപേ ഉണ്ടാകുന്ന അബദ്ധങ്ങൾ, സുഹൃത്ത് വലയത്തിലെ ചെറിയ മത്സരങ്ങൾ—ആരാണ് കൂടുതൽ കരിയറിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത്, ആരാണ് ജീറ്റ് പരീക്ഷയിൽ മികച്ചത്. ഇതെല്ലാം വെറും തമാശകളായി കാണിക്കുമ്പോഴും, ഈ സാധാരണ കാര്യങ്ങളെ ഫ്രേമിൽ കാണിക്കുമ്പോൾ, അവ മികച്ച സിനിമയായി മാറുന്നു. കാരണം, ഓരോ പ്രേക്ഷകനും ഈ നിമിഷങ്ങൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഒരു ലൈൻമാനിൽ നിന്ന് സംവിധായകനിലേക്ക്

ഗിരീഷിൻ്റെ യാത്ര തന്നെ ഒരു സിനിമയെപ്പോലെയാണ്. KSEB-യിൽ ലൈൻമാനായി ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ, നിരത്തിലെ കേബിളുകൾ അറ്റാച്ച് ചെയ്യുന്ന ജോലിയിൽ നിന്ന് സിനിമകളിൽ സ്ക്രിപ്റ്റുകൾ അറ്റാച്ച് ചെയ്യുന്നതിലേക്ക്. ഇത് വെറും കരിയർ മാറ്റമല്ല, ഒരു ഭാഷാന്തരം കൂടിയാണ്. സാധാരണ ജീവിതത്തിലെ അനുഭവങ്ങളെ സിനിമയുടെ ഭാഷയിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയുന്നു. സിനിമയുടെ പശ്ചാത്തലം ഇല്ലാത്ത ഒരാൾ, സാധാരണക്കാരൻ്റെ കണ്ണിലൂടെ ലോകത്തെ കാണുന്നു, അതാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സിനിമകളിലെ സത്യസന്ധതയുടെ രഹസ്യം.

ചെറുപ്പക്കാരുമായി സൃഷ്ടിക്കുന്ന ബന്ധം

ഗിരീഷ് കേരളത്തിലെ ചെറുപ്പക്കാരെ സിനിമയിൽ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. അവരെ നായക-നായികമാരാക്കിയിരിക്കുന്നു. അവരെ സ്ക്രീനിൽ കാണുമ്പോൾ, അവർ ചില നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നത് കാണുമ്പോഴും, പ്രേക്ഷകർ സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുന്നു. ഈ വാത്സല്യം, ഈ സത്യത, ഈ സ്വാഭാവികത—ഇതാണ് ഗിരീഷ് സിനിമയുടെ വലിയ സൂത്രം. അതുകൊണ്ടാണ് പകൽ കാലങ്ങളിൽ പോലും ചെറുപ്പക്കാർ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സിനിമ കാണണമെന്ന് കരുതുന്നത്. തിയറ്ററിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, "എൻ്റെ കഥ ആരോ പറഞ്ഞു" എന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാകുന്നു, അതാണ് ഈ സിനിമകളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം.

Story Summary

Gireesh A.D., who transitioned from a KSEB lineman to a celebrated Malayalam film director, has redefined youth cinema in Kerala. His films like Thanneer Mathan Dinangal, Super Sharan, and Premalu feature imperfect, relatable protagonists who speak in the authentic slang of Kerala's college students. Rather than relying on dramatic dialogues or larger-than-life heroes, Gireesh captures everyday moments—hostel life, tuition classes, friendship rivalries, and small-town romance. His unique ability to translate ordinary life experiences into cinematic language has created a deep connection with young audiences, making his films feel like personal stories rather than mere entertainment.

Keywords

Gireesh AD movies, ജിരീഷ് എ.ഡി. സിനിമ, Premalu Malayalam, Thanneer Mathan Dinangal, Malayalam youth cinema, കേരള സിനിമ ചെറുപ്പക്കാർ, Super Sharan film, Malayalam new wave directors, കോളേജ് സിനിമ മലയാളം